Last updated: december 22, 2025
Libië, meer bekend om olie en stroomuitval dan om technologie, werd stilletjes een wereldwijde hotspot voor Bitcoin-mijnbouw. Het geheime ingrediënt? Ongelooflijk goedkope, zwaar gesubsidieerde elektriciteit, soms zo laag als $0,004 per kilowattuur. Zelfs verouderde mijnboorinstallaties konden winstgevend blijven, wat zowel lokale als buitenlandse exploitanten aantrok die wilden profiteren van bijna gratis stroom.
Inhoud
Wanneer mijnbouw juridische grijze zones tegenkomt
Bitcoinmining in Libië bevindt zich in een grijs gebied. Hardware-importen zijn officieel verboden, maar er is geen duidelijke wet die mijnbouw zelf verbiedt. Aanklagers zijn hard opgetreden tegen illegale mijnwerkers, zoals de recente driejarige straffen van negen mijnwerkers in Zliten. Toch draaien er nog steeds duizenden kleinere boorinstallaties in fabrieken, magazijnen en huizen.
Mijnbouw versus het elektriciteitsnet
Op het hoogtepunt in 2021 was Libië goed voor ongeveer 0,6% van de wereldwijde Bitcoin-hashratio. Al die mijnbouw verbruikte naar schatting 2% van de nationale elektriciteit, een groot probleem voor een net dat al geteisterd wordt door stroomuitval en diefstal. Ziekenhuizen en scholen vielen soms zonder stroom, terwijl achterdeur-serverruimtes bleven draaien, vaak verborgen met trucs zoals met hitte gecamoufleerd cement.
Streng optreden, maar niet sluiten
Invallen hebben duizenden machines in beslag genomen, zelfs buitenlandse staatsburgers die industriële boerderijen runnen. Maar zonder een direct mijnbouwverbod richt de handhaving zich vooral op elektrische diefstal, smokkel en illegaal verdiende winsten. Het ontbreken van regelgeving betekent dat het kat-en-muisspel nog lang niet voorbij is.
Wat nu: reguleren, belasten of sluiten?
De autoriteiten zijn verdeeld: sommigen willen de mijnbouw reguleren en belasten, waardoor het een legitieme industrie wordt die banen kan creëren en buitenlands geld kan verdienen. Anderen maken zich zorgen dat mijnbouw diefstal en witwassen van geld aanwakkert, en de energiecrisis verergert. Totdat Libië een duidelijke richting kiest, zullen mijnbouw en stroomuitval waarschijnlijk doorgaan.
Tokenize Grid impact
Libië zou ” elektriciteitsgebruik-NFT’s” kunnen uitgeven als unieke digitale verzamelobjecten gekoppeld aan realtime mining-energieverbruik. Elke NFT zou een deel van de output van het nationale net kunnen vertegenwoordigen, waardoor het energieverbruik een traceerbaar, verhandelbaar bezit wordt. Deze NFT’s zouden vervolgens gekocht, verkocht of gecontroleerd kunnen worden, wat nieuwe transparantie brengt in de relatie tussen Bitcoin-mining en publieke bronnen.
Conclusie
Het geval van Libië is een wild voorbeeld van hoe goedkope energie, zwakke regelgeving en de wereldwijde reikwijdte van crypto op onverwachte manieren botsen. De toekomst? Het hangt ervan af of Libië zijn ondergrondse mijnbouwboom kan omzetten in een kans of het definitief kan sluiten.
